Seyit onbaşı

Seyit onbaşı, 1889 yılının eylül ayında havran ilçesi çamlık (manastır) köyünde dünyaya geldi. babasının adı abdurrahman, annesinin ki emine idi.

seyit, 1909 yılının nisan ayı başlarında askere alındı. 1912′de balkan savaşları’na katıldı. savaş bitiğinde terhis edilmedi ve topçu eri olarak çanakkale cephesi’nde görev aldı. çanakkale savaşları’nda gösterdiği kahramanlıkla adını türk tarihine yazdırdı.

18 mart deniz savaşı sırasında, rumeli mecidiye tabyası’nda ayakta kalabilen tek top vardı onun da mermi kaldıran vinci bozulmuştu. seyit onbaşı büyük bir güçle 215 okkalık mermiyi üç kez kaldırarak namlunun ucuna sürmüş ve bu kahramanlığı ile ocean gemisi büyük bir yara almıştı.

seyit onbaşı 1918 sonbaharında köyüne döndü. sanatı olan ormancılık ve kömürcülüğe devam etti.

1934 tarihinde yürürlüğe konan soyadı yasasıyla “çabuk” soyadını aldı. 1939 yılında akciğerlerindeki rahatsızlık nedeniyle vefat etti.

rivayete göre savaştan sonra seyit onbaşı ‘dan fotoğraf çekmek için aynı mermiyi tekrar kaldırması istenmiş. ancak onbaşı yerinden bile oynatamamıştır mermiyi. bunun üzerine aynı merminin tahtadan bir kopyası ile herkesin tarih kitaplarında gördüğü seyit onbaşı‘nın mermi kaldırdığı enstantane oluşmuştur.

bir başka rivayete göre ;

“aynı gün geç saatlerde çanakkale boğazı müstahkem mevkii kumandanı cevat

paşa, ödül olarak seyit’e onbaşılık rütbesini verdi. merminin bir defa da kendi

huzurunda kaldırılmasını istedi. bunun üzerine seyit onbaşı, cevat paşa’ya şu cevabı

verdi:

ben bu mermileri kaldırırken gönlüm, allah’ın feyziyle doldu. ancak bu

kuvvetin sırrı o anda bana allah’ın ihsan ettiği bir vergi idi. bu ağırlığı kaldıracak kadar

bir makama varmışsam bu dua ve rıza ile olmuştu. ancak şimdi kaldırmam mümkün

değildir kumandanım”

kaynak:

gençcan, mehmet ihsan; çanakkale savaşları’ndan altın harfler,

istanbul, 1992.

Hadiseden sonra mustafa kemal; kendisine şaka yollu beni de kaldırabilir misin diye sormuş.kendisi komutanım sizi dünya kaldıramıyor ben nasıl kaldırayım diye cevap vermiştir.

ayrıca gösterdiği kahramanlıktan sonra kendisine ödül olarak teklif edilen altın ya da parayı geri çevirip sabah kahvaltı istihkakının 2 kata çıkarılmasını istemiştir. Fakat bir süre sonra bundan da vazgeçmiştir;çünkü yanındaki asker arkadaşının istihkakını almaya gönlü razı olmamış.

savaş bittikten sonra atatürk, seyit onbaşının bulunduğu köye gidip bu kahraman askeri ziyaret etmek ister. dağlarda odun toplayarak geçimini sağlayan ve son derece fakir olan bu yürekli kahraman, ilçenin kaymakamı tarafından atatürkün karşısına çıkartılacaktır ama seyit onbaşının kıyafetleri yırtık ve yamalıdır. onu bu şekilde atatürkün karşısına çıkartmak istemeyen kaymakam efendi, bu büyük insana kendi takım elbisesini giydirir. seyit onbaşıyı gören atatürk, kendisine şaka yollu olsa gerek:

- ‘bakıyorum, namını iyi kullanıyorsun, sana gösterilen itibar epey fazlaymış’ mealli bir çift söz eder. bunun üzerine atatürke gerçek anlatılır. köyde odun toplamaya devam eden seyit onbaşı, bir gün çalışma esnasında soğuk algınlığından ciğerini üşütür ve zatürreden vefat eder. çanakkale harbinden önce koca seyit olarak anılan seyit onbaşı, 275 kiloluk top mermisini namluya yerleştirip ingilizlerin ocean zırhlısını vurmuştur. bacasından vurulan ocean zırhlısı geri dönmek üzere manevra yaparken, daha evvelinden nusret mayın gemisinin döşediği mayınlardan birisine çarpar ve boğazın dibini boylar. batan gemide 400 ingiliz askeri boğulur, 300 tanesi ise kurtulur. ocean zırhlısı seyit onbaşı tarafından vurulmasaydı, istanbula kadar önünde ciddi bir engel kalmayacaktı. halbuki seyit onbaşının tabyası osmanlının son tabyalarından birisi idi. ingiliz donanması karşılarında çok daha büyük ve güçlü tabyalar var zannedip denizde ilerlemeyi durdurmuşlar ve kara çıkarmasına ağırlık vermişlerdi.

ruhu şad olsun…  Yıl 1915. kapıda düşman. mehmetler cephede vatanı bekler, uzanan her eli kesmek için. analar kınalamıştır evlatlarını. sanki tanrıya kurban eder gibi. 3 evladı şehittir bir ananın, dördüncüsünü de ölüme gönderir, bilir öleceğini. “vatan sağolsun” der, başı diktir.

250000 kelle(!) ölüme gider o gün. ilk defa gördükleri çelikten canavarlara bakarlar, korkusuz gözlerle. demir yığınına karşı etten bir duvar. kolay değil, cesaret ister bu. öleceğini bile bile gitmek. ölümüne gitmek.

Patlamaya başlar düşmanın azgın topları. her düştüğü yerde alır en az on can! eller, ayaklar, kollar, bacaklar havada. tek bir kurşun bile sıkmadan ölen onca vatan evladı, kayseri anadolu lisesi’nin bütün öğrencileri. hepsi şehittir o gün. fakat çarpışan mermiler arasında canlı kalır birileri. nasıl olduğu bilinmez, belki tanrının eli.

Seyit onbaşı kafasını kaldırır. bir tek kendisi kalmıştır. düşman geçti geçecek. son bir gayret yerinden fırlar, topu çevirir ve mermiyi almak için eğilir. “yaa allaah” der seyit onbaşı, tek bir hamlede 275 kiloluk top mermisini kaldırır ve ateş. ıskalamıştır seyit onbaşı. tekrar dener, yine kaldırır, yine ıskalar. ve ansızın bir top sesi daha gelir bizim taraftan, hemen ardından karşıda bir alev topu. düşman donanması alevler içinde. ocean batıyor. 1 dakika geçmez ve bir patlama daha. mayınlar yetişir bu sefer imdadımıza. işte başka bir tanesi daha. Dar zamanda geniş bir güçle yardım olunmuş iman adamı özgeçmişinde yazılı olan “köye döndükten sonra sanatı olan ormancılık ve kömürcülüğe devam etti” sözleri ne yazık ki doğru değildir. havran’da yaşlı insanlarla konuştuğunuzda seyit ali’nin hammallık yaptığını, son günlerini ise sefalet içinde geçirdiğini söylerler. Bugün (19 mart 2008) mevlid kandili’nde dualarımız seyit ali’ye. allah rahmet eylesin, makanı cennet olun.